چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید: 
چرا نگاه هایت آنقدر غمگین است؟ 
چرا لبخندهایت آنقدر بی رنگ است؟ 
اما افسوس... 
هیچ کس نبود. همیشه من بودم و من و تنهایی پر از خاطره. 
آری با تو هستم... 
با تویی که از کنارم گذشتی...

 و حتی یک بار هم نپرسیدی چرا چشم هایت همیشه بارانی است؟!