چقدر دوست داشتم دیگران حرفهایم را بفهمند ...چقدر دوست داشتم نگاه خیس مرا درک کنند.. چقدر دلم می خواست یک نفر به من بگوید چرا لبخندهای تو اینقدر بی رنگ است، ا ما کسی نبود . . . همیشه من بودم ... من و تنهایی و این دفتر شعرم